Po dwóch latach ciszy Isabela po śmierci matki znów się roześmiała — a jej ojciec po raz pierwszy sprzeciwił się własnej matce. Chwila, która przyniosła dziewczynce radość, szybko zamieniła się jednak w konflikt o pracę Valentiny.
Muzyka, która przerwała ciszę
— Nie wyrzucaj ich, tato! — krzyknęła Isabela, gdy Valentina przestała grać na gitarze, a jej syn schował się za matką.
Zamarłem. Moja córka miała siedem lat i od śmierci Caroliny, swojej mamy, przed dwoma laty prawie się nie odzywała. Tym bardziej nie spodziewałem się, że stanie w obronie kogokolwiek.
Właśnie wróciłem do naszego domu w Las Lomas po dwunastu godzinach sprawdzania rachunków rodzinnych hoteli. Zamierzałem od razu pójść do swojego pokoju, ale z salonu dobiegł mnie śmiech.
Isabela tańczyła na dywanie, trzymając za rękę chłopca w wieku około ośmiu lat. Valentina Herrera, która pracowała u nas od trzech tygodni, przygrywała im na ciemnej, drewnianej gitarze. Dziewczynka pomyliła kroki, chłopiec się roześmiał, a ona śmiała się razem z nim.
Rozpoznałem ten śmiech. Carolina mówiła kiedyś, że to najpiękniejszy dźwięk w domu. Po jej śmierci Isabela przestała rysować ludzi, prosić o opowiadanie bajek, a nawet biec do mnie, kiedy wracałem z pracy. Tak dawno jej nie słyszałem, że musiałem oprzeć się o framugę.
„Ten dom nie jest żłobkiem”
Kiedy mnie zauważyli, chłopiec puścił rękę Isabeli. Valentina przycisnęła gitarę do piersi i zaczęła się tłumaczyć.
— Przepraszam, proszę pana. To moja odpowiedzialność. Sąsiadka, która opiekuje się Tomásem, nie mogła go dziś przyjąć. Nie miałam go z kim zostawić.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, pojawiła się moja matka.
— Ten dom nie jest żłobkiem. Zatrudniliśmy panią do sprzątania, pani Herrero.
Tomás spuścił głowę. Zauważyłem, że jego buty były starannie wypastowane, choć przy czubku jednego z nich puścił szew. Valentina objęła gitarę mocniej.
— To moja wina, pani Gracielo. To się więcej nie powtórzy — powiedziała.
— Oczywiście, że nie — odparła matka. — Jutro porozmawiamy o pani posadzie.
Isabela stanęła przed chłopcem.
— Babciu, Tomás jest moim przyjacielem.
— Córeczko, są zasady — wtrąciła moja matka.
Ojciec staje po stronie córki
— Są też zasady, ale jest tu również dziewczynka, która znów się roześmiała — odpowiedziałem. Zaskoczyło mnie, że sprzeciwiłem się matce przy pracownikach. — Nikt nie straci dziś pracy.
Matka odeszła bez pożegnania. Valentina chciała schować gitarę, ale Isabela poprosiła, żeby tego nie robiła. Zaproponowałem, że przyniosę krzesło; Valentina wolała zostać na dywanie.
Zastanawiałem się, ile razy przechodziłem przez ten sam salon, nie zatrzymując się, by dostrzec, czego potrzebuje Isabela. Wtedy Tomás spojrzał na dziewczynkę i powiedział z powagą, jakby znał smutek z własnego doświadczenia:
— Mój tata mówił, że kiedy ktoś jest smutny, trzeba mu towarzyszyć, nawet jeśli nie wie się, co powiedzieć.
Prośba przed snem i rozmowa za drzwiami
Później, kiedy przykrywałem Isabelę, poprosiła, żeby Tomás wrócił.
— On też tęskni za swoim tatą — wyszeptała. — Mówi, że jest w niebie, tak jak mama.
Pocałowałem ją w czoło. Po raz pierwszy od miesięcy moja córka zasnęła z uśmiechem. Zszedłem na dół po wodę i usłyszałem głos matki dobiegający zza drzwi gabinetu. Rozmawiała przez telefon.
— Luciana, sprawdź, czy nadal istnieją dokumenty Sebastiána Herrery. Nie możemy pozwolić, żeby jego wdowa zaczęła zadawać pytania.
Ta historia jest fikcyjna i powstała w celach rozrywkowych.
