W noc, gdy poznaje prawdę o swoim przeszczepie szpiku, Elena słyszy, że jej mąż przekazał jedyną dostępną dla niej szansę innej pacjentce. Dmitrij liczy na łzy i błagania. Zamiast tego żona spokojnie telefonuje do hospicjum.
Wiadomość, którą usłyszała za drzwiami
W dniu, w którym nadeszły wyniki zgodności szpiku, Dmitrij Wołkow zdecydował, że miejsce przeznaczone dla jego żony Eleny otrzyma Alina Sokołowa. Elena leżała na szpitalnym łóżku i czekała na niego przez całą noc. Minuty na zegarze przesuwały się boleśnie powoli.
Dopiero o 2:40 usłyszała przyciszone głosy na korytarzu. Starsza pielęgniarka, Galina Pietrowna, powiedziała, że kwota na przeszczep została oficjalnie przepisana na Alinę, a Elena jeszcze o niczym nie wie.
„Powiedzmy jej, że w laboratorium wystąpił błąd techniczny. Niech ponownie ustawi się w kolejce” — odpowiedział Dmitrij.
Pielęgniarka zapytała, co stanie się z Eleną, skoro jej wyniki się pogarszają. Dmitrij zapewnił, że znajdzie dla niej innego dawcę, choćby miał poruszyć niebo i ziemię. Elena słyszała każde słowo, siedząc oparta o zimne wezgłowie. Jego obietnica nie zmieniała tego, co właśnie zrobił.
Przeszczep szpiku i spokojna odpowiedź Eleny
O 2:50 drzwi cicho się otworzyły. Dmitrij wszedł do sali w nieskazitelnie białym kitlu. Elena rozpoznała na nim słodki zapach perfum Aliny. Mąż nie patrzył jej w oczy, kiedy tłumaczył, że w ośrodku typowania doszło do pomyłki i szpital wymaga podpisania rezygnacji z obecnego miejsca.
Twierdził, że podpisał dokumenty w jej imieniu, żeby oszczędzić jej niepotrzebnego stresu. Dodał też, że nie będzie musiała wracać na sam koniec kolejki. Starannie dobierał słowa, a jego wzrok błądził po ścianie, kroplówce i parapecie.
Dmitrij spodziewał się płaczu, krzyku i próśb, by nie zostawiał jej samej. Elena poczuła jednak, jakby zgasło w niej światło. Spojrzała na niego i odpowiedziała bez podnoszenia głosu:
„Rozumiem, doktorze Wołkow. Proszę iść odpocząć. Chcę trochę pospać”.
Gdy wyszedł, wyjęła spod poduszki telefon. Od trzech lat bała się zadzwonić pod zapisany numer. Tym razem nie zawahała się: zapytała, czy nadal wolne jest miejsce na oddziale opieki paliatywnej, o które wcześniej pytała.
Spokojny głos kobiety po drugiej stronie potwierdził, że miejsce jest zarezerwowane dla Eleny. Zapytała, kiedy pacjentka przyjedzie. Elena odpowiedziała, że pojutrze, najpóźniej. Usłyszała, że zostaną przygotowane pompa z lekiem przeciwbólowym i potrzebne wyposażenie.
Poranny bulion i kolejne kłamstwo
Rano Dmitrij wrócił w świeżym kitlu, niosąc termos. Gdy zobaczył bladą twarz żony, na moment odwrócił wzrok. Postawił termos na szafce i zapytał, dlaczego obudziła się tak wcześnie. Elena odpowiedziała krótko: z bólu.
Sięgnął, by dotknąć jej czoła, ale odsunęła się ledwie zauważalnie. Jego dłoń zawisła w powietrzu i opadła. Potem mąż wyjaśnił, że przez całą noc zajmował się zawieszoną bazą danych dawców. Przywiózł jej też z ulubionej piekarni gorący bulion z kurczaka i ziołami.
Zapach natychmiast wywołał u Eleny skurcz żołądka. Zasłoniła usta dłonią, próbując powstrzymać mdłości. Powiedziała, żeby zabrał jedzenie, bo po ostatniej chemioterapii nie znosi tego zapachu. Dmitrij przyznał, że zapomniał, i zaproponował wodę albo sucharki. Elena odmówiła: nie miała apetytu.
Przy drzwiach obiecał, że wykorzysta wszystkie znajomości i znajdzie dla niej szpik. „Po prostu mi zaufaj” — poprosił. „Ufam panu, doktorze Wołkow” — odparła równo. Jej opanowanie wyraźnie go zaskoczyło; wcześniej, kiedy czuła się zraniona, płakała i chwytała go za rękaw.
Alina przypomina, komu przypadło miejsce
Do sali weszła Galina Pietrowna z wózkiem na leki. Zauważywszy ordynatora, wyraźnie się zdenerwowała i powiedziała, że pacjentce z łóżka numer szesnaście trzeba zmierzyć parametry. Dmitrij sięgnął po termometr, lecz zanim zdążył podejść, na korytarzu rozległ się szum kół wózka inwalidzkiego.
W progu pojawiła się Alina, drobna, w za dużym szpitalnym szlafroku. Powiedziała, że pobierano jej krew, ukłucie bardzo bolało i szukała Dmitrija po całym oddziale. Prosiła, by przytrzymał wacik przy jej zgięciu łokcia, bo się boi. Następnie spojrzała na Elenę i z lekkim, triumfującym uśmiechem przeprosiła, mówiąc, że jej życie zależy teraz od Dmitrija.
Dmitrij odłożył termometr. Wyjaśnił, że Alina ma krytycznie niską liczbę płytek krwi i może zacząć krwawić. Zapowiedział, że ją zbada, a potem wróci, by porozmawiać z żoną. Elena patrzyła w sufit i powiedziała, żeby szedł, bo Alina bardziej go potrzebuje. Mąż odprowadził pacjentkę na wózku.
Żądanie wypisu i syrena z oddziału VIP
Galina podeszła do Eleny z ciśnieniomierzem, ale pacjentka przerwała jej i zapytała, czy może załatwić wypis jeszcze tego dnia. Pielęgniarka przypomniała, że Dmitrij planował kolejny cykl leczenia. Elena odpowiedziała, że to jego plan, a ona chce wrócić do domu.
Dmitrij wrócił do sali wzburzony. Zwrócił uwagę, że jej liczba leukocytów jest zerowa, i stwierdził, że wypis byłby równoznaczny z podpisaniem na siebie wyroku śmierci. Uznał, że wiadomość o problemie z dawcą ją załamała i nie powinna się poddawać. Elena zapytała, gdzie jest jej lekarz prowadzący.
Wołkow odparł, że doktor Romanow został wysłany na pilne szkolenie, a opiekę nad nią przejął doktor Smirnow, dobry specjalista kształcony w Niemczech. Elena zapytała, czy Romanowa naprawdę wysłano na szkolenie, czy przeniesiono do oddziału VIP, by przygotowywał Alinę do przeszczepu. Zauważyła, że Alina ma najlepszych profesorów i całodobowo działający sterylny boks, podczas gdy jej odebrano nawet własnego lekarza.
Dmitrij podniósł głos. Powiedział, że Alina jest w krytycznym stadium niedokrwistości aplastycznej i bez pilnej pomocy może nie dożyć końca tygodnia. Elena zapytała, ile czasu zostało jej. Mąż odparł, że jej choroba ma postać przewlekłą, a chemioterapia wciąż utrzymuje wyniki. Zarzucił jej, że nawet teraz drobiazgowo liczy, komu poświęca się więcej uwagi.
Elena zgodziła się, że przestanie „liczyć”. Dmitrij uznał jej słowa za kapitulację i złagodniał. Obiecał, że po operacji Aliny weźmie miesiąc urlopu i wyjadą nad morze albo do Islandii, którą Elena marzyła zobaczyć ze względu na zorzę polarną.
Wyciągnął rękę, by pogładzić ją po policzku. W tej samej chwili na korytarzu zawyła syrena alarmowa. Blada pielęgniarka wpadła do sali: z oddziału VIP nadeszło wezwanie, Alina ma poważne trudności z oddychaniem. Dmitrij natychmiast cofnął rękę, rzucił, że już biegnie, i wybiegł bez oglądania się za siebie, zatrzaskując drzwi.
Elena została sama w ciszy. Do jej wyjazdu do hospicjum pozostało mniej niż czterdzieści osiem godzin.
