Kruk Edgar przyniósł różową spinkę zaginionej sześcioletniej Birdie

Kruk Edgar przez tygodnie przynosił Fionie drobiazgi. Gdy zaginęła jej córka Birdie, na ganku pojawił się z różową spinką i poleciał ku kanałowi.

Przez 34 poranki karmiłam kruka orzeszkami, a on zostawiał mi drobne podarunki. Kiedy moja sześcioletnia córka zniknęła, kruk Edgar pojawił się na ganku z jej różową spinką — i poleciał w stronę zielonego terenu za naszym ogrodzeniem.

Poranne wizyty kruka Edgara

Nazywam się Fiona Becker, mam 36 lat i pracuję z domu jako graficzka. Mieszkam w Bend w stanie Oregon. Moja córka Birdie ma sześć lat i jest zafascynowana każdym zwierzęciem, jakie kiedykolwiek spotkała.

We wrześniu na poręczy naszego tylnego ganku zaczął przysiadać kruk. Był duży, miał lśniące czarne pióra i jedno białe pióro na lewym skrzydle. To Birdie nadała mu imię Edgar.

Zaczęłam zostawiać na poręczy garść niesolonych orzeszków ziemnych. Edgar czekał, aż wejdę do domu, po czym zabierał jedzenie i odlatywał. Z czasem jego wizyty zaczęły wiązać się z czymś jeszcze.

Mniej więcej w drugim tygodniu zaczął przynosić drobiazgi: błyszczący niebieski kapsel, mosiężny guzik, maleńki srebrny kolczyk i kawałek zielonego szkła morskiego. Sprawdziłam, czy takie zachowanie zdarza się u kruków. Dowiedziałam się, że potrafią rozpoznawać twarze, pamiętać życzliwość, a niektóre zostawiają upominki osobom, które je karmią.

Birdie trzymała wszystkie znaleziska w słoiku na parapecie. Dla niej każdy przedmiot od Edgara był kolejnym elementem niezwykłej znajomości.

Prezes wspólnoty nakłada karę

Prezes naszej wspólnoty mieszkaniowej, pan Dennison, nie uważał tej sytuacji za uroczą. Mieszka trzy domy dalej i mierzy ludziom trawniki. Spotkał mnie przy płocie i zażądał, żebym przestała dokarmiać kruka.

„Kruki to szkodniki. Robią hałas. Przestań go karmić albo nałożę na ciebie karę” — powiedział.

Wkrótce dostałam oficjalne pismo wspólnoty z grzywną w wysokości 500 dolarów. Później pan Dennison zatrzymał mnie przy skrzynkach pocztowych i wspomniał, że w garażu ma wiatrówkę, którą może „rozwiązać problem”, jeśli ptak nadal będzie się pojawiał.

Nie przestałam karmić Edgara. Zaczęłam po prostu zostawiać orzeszki wcześniej.

Zniknięcie Birdie podczas poszukiwań

W sobotnie popołudnie w listopadzie Birdie bawiła się na podwórku. Za ogrodem rozciągał się szeroki zielony teren ze szlakami spacerowymi i kanałem irygacyjnym, oddzielony od domów ogrodzeniem.

Weszłam do środka, żeby odebrać służbowy telefon. Nie było mnie przez sześć minut. Kiedy wróciłam, Birdie zniknęła, a tylna furtka stała otworem.

Krzyczałam jej imię. W ciągu godziny w poszukiwania włączyła się połowa sąsiadów. Później przyjechali zastępcy szeryfa, ekipa poszukiwawczo-ratownicza z psami, a nad okolicą pojawił się helikopter. Nad górami zbierały się burzowe chmury i zaczął padać deszcz.

Pan Dennison stał na ulicy ze skrzyżowanymi ramionami, gdy poszukujący przechodzili przez jego trawnik. Głośno powiedział jednemu z zastępców szeryfa, że dzieci się oddalają, a ja powinnam mniej czasu poświęcać ptakom i bardziej pilnować córki.

Nie odpowiedziałam mu. Nie miałam w sobie miejsca na nic poza myślami o Birdie.

Różowa spinka na ganku

O 18:40 robiło się już prawie ciemno, a deszcz przybierał na sile. Zastępca szeryfa powiedział mi, że jeśli burza się pogorszy, poszukiwania naziemne będą musiały zostać przerwane do rana.

Wróciłam na ganek po suchy płaszcz. Wtedy usłyszałam trzepot skrzydeł. Edgar usiadł na poręczy, zaledwie trzy stopy ode mnie. Był przemoczony i patrzył na mnie jednym lśniącym, czarnym okiem.

Upuścił na deski mały, różowy plastikowy klips do włosów w kształcie motyla. Należał do Birdie. Miała go na sobie tego popołudnia.

Edgar zakrakał głośno — raz, potem drugi.

Następnie poderwał się z poręczy i przeleciał nad tylnym ogrodzeniem, w stronę zielonego terenu. Usiadł na słupku ogrodzeniowym, jakieś pięćdziesiąt jardów dalej. Obejrzał się za siebie i znów zakrakał.

Chwyciłam zastępcę szeryfa za ramię.

„On wie, gdzie ona jest” — powiedziałam.

Zastępca spojrzał na mnie tak, jakbym traciła rozum. Edgar poleciał na kolejny słupek, w kierunku kanału irygacyjnego.

Czekał.

Like this post? Please share to your friends:
Orca60