Po czterech córkach mój mąż wreszcie doczekał się syna, o którego tak długo prosił. Jednak kiedy po raz pierwszy wziął naszego nowo narodzonego chłopca na ręce, jego słowa sprawiły, że ścisnęło mnie w żołądku.
Marzenie o dużej rodzinie i synu
Aaron i ja jesteśmy razem od ośmiu lat. Oboje zawsze wyobrażaliśmy sobie dużą rodzinę, ale dla mojego męża szczególnie ważne było jedno: chciał mieć syna. Jeszcze przed ślubem powtarzał, że nie wyobraża sobie rodziny z samymi córkami i pragnął chłopca, który poniesie dalej nazwisko jego rodziny.
Niedługo po ślubie zaszłam w ciążę. Aaron był zachwycony i już opowiadał o rzeczach, które będzie robił ze swoim synem. Nasze pierwsze dziecko okazało się jednak dziewczynką. Kochał córkę, ale widziałam, że liczył na inny wynik.
„Nie martw się. Kiedyś damy jej młodszego brata” — zapewniał mnie Aaron.
Cztery córki i powracające rozczarowanie
Potem urodziło się nasze drugie dziecko — również dziewczynka. Następnie na świat przyszła trzecia córka, a z czasem także czwarta. Każdą z nich uwielbiałam. Aaron był kochającym ojcem, ale za każdym razem, gdy dowiadywaliśmy się, że spodziewamy się kolejnej dziewczynki, na jego twarzy pojawiał się ten sam znajomy zawód.
Po czterech ciążach byłam naprawdę wyczerpana. Nie zmieniało to jednak tego, że Aaron wciąż nie potrafił porzucić marzenia o synu. Zaczęłam się zastanawiać, czy kiedykolwiek będzie zadowolony z rodziny, którą już mieliśmy.
Nie chodziło o to, że nie kochał naszych córek. Był dla nich dobrym, czułym ojcem. Mimo to jego reakcje, gdy poznawaliśmy płeć kolejnego dziecka, mówiły mi, jak wiele znaczyło dla niego pragnienie posiadania chłopca.
Piąta ciąża i pewność Aarona
Wtedy dowiedziałam się, że znów jestem w ciąży. To miało być nasze piąte dziecko, a Aaron był przekonany, że tym razem wszystko potoczy się inaczej. Powtarzał, że czuje, iż wreszcie doczeka się syna.
„Czuję to. Tym razem to w końcu mój syn” — mówił.
Przez kolejne miesiące trzymał się tej pewności. Aż nadszedł dzień porodu. Po długim i wyczerpującym porodzie lekarz ogłosił, że urodził się zdrowy chłopiec.
Jego przewidywania się sprawdziły. Tym razem mieliśmy syna — dziecko, na które Aaron czekał od lat. Nigdy wcześniej nie widziałam go tak szczęśliwego.
Pierwsze spotkanie z noworodkiem
Aaron niemal promieniał, kiedy pielęgniarka ostrożnie umieściła naszego nowo narodzonego syna w jego ramionach. Patrzyłam na nich i spodziewałam się, że mój mąż się rozpłacze, roześmieje albo powie coś o tym, że wreszcie dostał to, czego pragnął.
Ale nie powiedział niczego takiego. Wpatrywał się w maleńką twarz dziecka, a jego uśmiech powoli znikał. Widziałam, jak zmienia się wyraz jego twarzy; nagle nie wyglądał już na szczęśliwego.
Po tylu latach oczekiwania ta chwila nie wyglądała tak, jak sobie wyobrażałam. Aaron odwrócił wzrok od noworodka i spojrzał na mnie. Otworzył usta, a słowa, które za chwilę wypowiedział, sprawiły, że ścisnęło mnie w żołądku.
