Mabel Truesdale zatrzymała mężczyznę z płaczącą dziewczynką. W sądzie wydarzyło się coś niespodziewanego

Historia Mabel Truesdale: po tym, jak stanęła w obronie płaczącej Piper, została pozwana na 250 tysięcy dolarów. W sądzie pojawia się matka dziewczynki.

Historia Mabel Truesdale zaczęła się od kilku słów, które trudno zignorować: „Nie jesteś moim tatą!”. Sześćdziesięciosiedmioletnia pracownica sklepu stanęła przy wyjściu, by zatrzymać mężczyznę niosącego przerażoną trzylatkę — a później sama trafiła przed sąd.

Dziewięć lat witała klientów sklepu

Mabel Truesdale od dziewięciu lat pracowała jako osoba witająca klientów w dużym sklepie w Joplin w stanie Missouri. Wcześniej, do sześćdziesiątego roku życia, była listonoszką. Po przejściu na emeryturę zaczęło jej brakować zajęcia, a po śmierci męża przyjęła pracę polegającą na mówieniu ludziom „dzień dobry”.

W kieszeni kamizelki nosiła rolkę naklejek z uśmiechniętą buźką. Dawała je każdemu dziecku, które wchodziło do sklepu. Niektóre wracały w każdą sobotę właśnie po kolejną naklejkę. Był to drobny gest, który stał się częścią jej codziennej rutyny.

We wtorkowe popołudnie marca w stronę wyjścia szedł mężczyzna niosący małą dziewczynkę. Miała około trzech lat, kręcone włosy i różowe kalosze. Krzyczała, ale Mabel nie usłyszała w jej głosie zwykłego dziecięcego protestu. Brzmiała na przestraszoną.

„Nie jesteś moim tatą!”

Mabel wyciągnęła naklejkę i odezwała się do dziewczynki łagodnie, pytając, czy chciałaby dostać uśmiechniętą buźkę. Dziecko zamiast po nią sięgnąć, chwyciło obiema rękami kamizelkę Mabel.

„Nie jesteś moim tatą!” — krzyczała do mężczyzny. „Chcę do mamy! Chcę do mamy!”

Mężczyzna uśmiechnął się do Mabel, lecz jego uśmiech był napięty. Powiedział, że dziewczynka przechodzi trudny wiek, jest zmęczona i że muszą już iść. Spróbował ją minąć.

Mabel stanęła przed drzwiami. Zapytała, czy może poznać imię dziecka, bo dziewczynka jest bardzo zdenerwowana. Mężczyzna kazał jej zejść z drogi. Kiedy ponowiła pytanie, zawahał się na chwilę, po czym odpowiedział, że dziewczynka ma na imię Piper i jest jego córką.

Mabel zwróciła się bezpośrednio do Piper i zapytała, czy ten człowiek jest jej tatą. Dziewczynka pokręciła głową i znów krzyknęła, że nie, dodając, że mężczyzna zabrał ją od panny Odessy.

Twarz mężczyzny poczerwieniała. Odpowiedział, że trzylatka nie wie, co mówi, i zagroził, że sam usunie Mabel z drogi, jeśli ta nie ustąpi. Mabel pozostała na miejscu.

„Przestraszona mała dziewczynka nie wyjdzie tymi drzwiami, dopóki ja tu jestem.”

Menedżer nie stanął po stronie Mabel

Mabel nie była postawna, ale przez trzydzieści jeden lat pracy na trasie listonoszki nauczyła się nie ustępować pod presją. Spotykała psy, śnieg i ludzi, którzy na nią krzyczeli. Tym razem spokojnie zapowiedziała, że poprosi menedżera o podejście, żeby upewnić się, że wszystko jest w porządku.

Pan Pruitt, jej przełożony, miał trzydzieści pięć lat i nosił koszulkę polo. Mabel odbierała go jako osobę stale zaniepokojoną skargami klientów. Mężczyzna pokazał mu prawo jazdy, a potem zdjęcie w telefonie, na którym trzymał niemowlę. Oświadczył, że to jego córka, i oskarżył Mabel o nękanie.

Pan Pruitt spojrzał na dokument, potem na fotografię, a następnie na Mabel. Polecił jej natychmiast się odsunąć, mówiąc, że mężczyzna jest ojcem dziewczynki, a ona kompromituje sklep. Mabel przypomniała, że Piper mówiła o pannie Odessie, lecz przełożony ponownie nakazał jej ustąpić.

Mabel odsunęła się. Nie zatrzymała jednak mężczyzny na parkingu. Gdy wychodził, poszła za nim do drzwi i zrobiła telefonem trzy zdjęcia: jego twarzy, twarzy dziewczynki widocznej przez szybę samochodu oraz tablicy rejestracyjnej. Następnie zadzwoniła pod numer 911.

Zwolnienie i pozew na ćwierć miliona dolarów

Następnego ranka pan Pruitt ją zwolnił. Powiedział, że zrobiła scenę, wyszła za klientem na parking i wykonała mu zdjęcia, a on złożył skargę do centrali. Mabel straciła pracę, a trzy tygodnie później otrzymała list od prawnika.

Mężczyzna nazywał się Dale Rutherford. Pozwał Mabel o 250 tysięcy dolarów, zarzucając jej napaść, zniesławienie i „krzywdę emocjonalną”. Według jego prawnika Mabel miała chwycić go za ramię i publicznie oskarżyć o porwanie dziecka. Mabel twierdziła, że nigdy go nie dotknęła.

Rozprawę wyznaczono na październik. Mabel nie było stać na prawnika, ale jej sprawę bezpłatnie przyjął młody pracownik pomocy prawnej, Teddy Marsh. Wyglądał, jakby miał około dwunastu lat, lecz dwukrotnie przeczytał każdy dokument w aktach i ani razu nie powiedział Mabel, żeby się nie martwiła.

W sądzie pojawia się matka Piper

W pierwszym dniu procesu Dale Rutherford siedział naprzeciwko Mabel przy stole w starannie wyprasowanym garniturze. Jego prawnik nazwał ją „zdezorientowaną starszą kobietą z kompleksem bohaterki”. Mabel złożyła dłonie na kolanach i milczała — tak jak nauczyły ją trzydzieści jeden lat pracy listonoszką.

Sędzia zapytał, czy przed mowami wstępnymi są jeszcze jacyś świadkowie. Wtedy w ostatnim rzędzie wstała młoda kobieta. Trzymała małą dziewczynkę w różowych kaloszach.

„Wysoki Sądzie” — powiedziała drżącym głosem. „Jestem matką Piper.”

Like this post? Please share to your friends:
Orca60