Naomi zgodziła się poślubić ciężko chorego mężczyznę, którego poznała w szpitalnej poczekalni, by nie odchodził samotnie. Ich ślub w szpitalu trwał zaledwie tydzień — a po śmierci Waltera jego prawnik wręczył jej ciężki zielony plecak i zapowiedział, że mąż chciał, by poznała prawdę.
Wolontariat po stracie matki
Naomi miała dwadzieścia dziewięć lat, gdy po śmierci matki poczuła, że jej życie stanęło w miejscu. Przez następny rok angażowała się jako wolontariuszka w szpitalu. Spędzała czas z pacjentami, którzy mierzyli się z perspektywą samotnego końca.
Właśnie tam poznała Waltera. Miał siedemdziesiąt dwa lata, zapadnięte oczy i zmęczony uśmiech. Jego serce zawodziło, a on po cichu odchodził.
W ciągu kilku dni długie rozmowy zbliżyły ich do siebie. Z czasem stali się nierozłącznymi towarzyszami. Wtedy Walter zadał Naomi pytanie, które ją zaskoczyło.
Prośba Waltera o ślub
„Wyjdź za mnie, Naomi” — wyszeptał.
Serce Naomi zaczęło mocno bić. Zwróciła mu uwagę, że jest poważnie chory, a oni ledwie się znają. Walter wyjaśnił, że nie chce, by państwo zajmowało się nim w jego ostatnich chwilach. Pragnął odejść jako mąż, a nie jako bezimienny dokument.
Nie minęły dwa dni, gdy kapelan udzielił im ślubu. Naomi miała na sobie żółty sweter. Zamiast tradycyjnej obrączki Walter wykorzystał zawleczkę z puszki po napoju.
Krótki tydzień jako małżeństwo
Przez siedem dni Naomi trzymała Waltera za rękę. Ich małżeństwo było krótkie, lecz spędzali ten czas razem, aż jego serce przestało bić.
Walter nie chciał, by ostatnie chwile upłynęły mu samotnie.
Po jego śmierci Naomi siedziała w pustym pokoju męża. Wtedy do środka wszedł starszy prawnik, niosąc zielony plecak. Zapytał, czy rozmawia z Naomi, i przedstawił się jako adwokat jej męża.
Zielony plecak i zapowiedź prawdy
Prawnik powiedział, że Walter zostawił plecak właśnie dla niej, po czym przekazał jej torbę. Była ciężka. Naomi nie dowiedziała się jeszcze, co znajduje się w środku ani dlaczego mąż chciał, by ją dostała.
Mężczyzna pochylił się i ściszonym głosem oznajmił, że Walter nie był tym, za kogo Naomi go uważała. Dodał, że chciał, by poznała prawdę.
„Walter nie był tym, za kogo go uważałaś, Naomi” — wyszeptał prawnik.
